Geschiedenis

Geschiedenis ChristenUnie Haren

De ChristenUnie Haren is opgericht op 17 april 2001 als een politieke fusie van RPF en GPV.
Officieel is de Locale ChristenUnie Haren per 1 januari 2004 een volledig zelfstandige vereniging.

Eerst volgt hieronder een stukje geschiedenis van de kiesvereniging van het toenmalige GPV, geschreven door Jan Janssens..Vervolgens een artikel over de RPF te Groningen / Haren geschreven door Henk Tamminga

Een stukje GPV geschiedenis van de kiesvereniging Haren en Onnen
(door Jan Janssens.)

 Fijn is in onze kiesvereniging altijd geweest de goede samenwerking tussen Haren en Onnen. De vergaderingen werden om en om gehouden in de kerk van Onnen en van Haren. De opkomst was t.o.v. het aantal leden meestal goed te noemen.

In de jaren tachtig werden we regelmatig zowel vanuit de leden alsook door het landelijk verband van het GPV gewezen op het werven van meer leden, zowel binnen als buiten de gereformeerde kerk (vrijgemaakt). Dat gaf flinke discussies op de ledenvergaderingen, waar de ‘hang naar het getal” voor veel leden in strijd kwam met het principiële standpunt, zoals verwoord in onze statuten.

Hierover leefden toen ook veel vragen. Zo staan b.v. in de notulen van 11 – 11- 1989 n.a.v. een inleiding over “Waarom GPV?” de volgende gestelde vragen: Waarom kan een Christelijke Gereformeerd kerklid geen lid van het GPV zijn? – Is het GPV een middel om te komen tot kerkelijke eenheid? – Is het GPV wel of niet een gesloten partij?

Omdat het GPV van buitenaf als een kerkelijke partij werd gezien, kwamen er dan ook zelden aanvragen voor een lidmaatschap van mensen buiten de Gereformeerde kerk (vrijgemaakt).Gezegd moet worden dat het GPV statuut de mogelijkheden daartoe ook moeizaam bood.

Begin jaren tachtig heeft de vereniging een moeilijke financiële periode gekend. We zaten door allerlei oorzaken financieel aan de grond. In de toenmalige Centrale Verbondsraad van het GPV werd onze kiesvereniging bij naam en toenaam genoemd als wanbetaler. Teneinde niet geschorst te worden als kiesvereniging, hebben toen enkele bestuursleden besloten persoonlijk een voorschot aan het GPV te betalen. Een strak opgezet financieel beleid, en het werven van nieuwe leden bood de oplossing. Vooral de “truc”nieuwe leden in te schrijven omstreeks half januari., terwijl de ledenstand op 1 januari bepalend was voor de “forse” landelijke afdracht, gaf de vereniging weer financiële ruimte.

 Een spannend moment was er toen we bij gemeenteraadsverkiezingen van 1982 slechts 2 stemmen tekort kwamen voor een zetel van de GPV in de gemeenteraad. Nauw overleg met de voorzitter van het stembureau gaf ons de ruimte een hertelling aan te vragen. Onder toeziend oog van enkele bestuursleden werden de stemmen weer geteld. Helaas, de hertelling bracht zelfs nog 2 extra ongeldige stemmen aan het licht, zodat we 4 stemmen tekort kwamen en kregen we derhalve geen raadszetel voor A Steenbergen. Vier jaar daarna werden we gezegend met ruim voldoende stemmen en mocht Albert Steenbergen zijn raadswerk beginnen.

Dat dit werk in Haren al heel veel jaren zo mag doorgaan is een zegen van onze Grote God. Dat volledige gehoorzaamheid aan |Gods onfeilbare Woord het uitgangspunt van de ChristenUnie voor nu en in de toekomst mag zijn en blijven.


 RPF te Groningen / Haren

Op 22 januari 2000, werd de ChristenUnie opgericht. Aan dat moment was een lang maar zorgvuldig proces voorafgegaan en uiteindelijk gingen het GPV en de RPF gezamenlijk verder in een nieuw samenwerkingsverband. Een wens, die bij het merendeel van de RPF-ers al veel langer leefde, ging in vervulling.
Aan het einde van de jaren zestig, begin jaren zeventig van de vorige eeuw kwamen een aantal prominente leden uit het CHU, de KVP en de ARP bij elkaar om de mogelijkheden te onderzoeken van een politiek samengaan binnen één partij. M.n. de ARP-er, Piet Steenkamp, was één van de warme pleitbezorgers van dit voorstel. En na verloop van tijd werd het CDA opgericht. Nu kon het niet uitblijven dat een aantal, voornamelijk ARP-ers,  maar ook een niet onaanzienlijk aantal CHU-ers, moeite hadden met dit samengaan. Men vreesde verwatering van het christelijke gedachtegoed en begon verkennende contacten met gelijkgestemde groeperingen die zelf te klein in aantal waren voor politieke zelfstandigheid. Eén van deze groepen was het Nieuw Evangelisch Verband (NEV), voornamelijk bestaand uit maatschappelijk en politiek actieve mensen die, door de kerkelijke scheuring binnen de gereformeerde kerken vrijgemaakt, politiek dakloos waren geraakt.

 Na enkele vruchteloze pogingen om aansluiting te krijgen bij o.a. het GPV, werd in 1975 de RPF opgericht. De parlementsverkiezing, vrij snel na de oprichting, leverde net geen (rest)zetel op, maar helaas wel een zetel verlies voor het GPV. Een 2e poging had meer succes. Meindert Leerling en Aad Wagenaar namen voor de RPF plaats in de toen nog groene bankjes. O.a. een verschil in visie bracht verdeeldheid tussen het duo en resulteerde in het droevige gegeven dat Aad Wagenaar als onafhankelijke fractie verder ging. Vele jaren bepaalde Meindert Leerling het gezicht van de RPF. Met de komst van Leen van Dijke als lijsttrekker groeide de RPF  tot een fractie van 3 personen. Ook op provinciaal en lokaal niveau groeide de RPF en werd vaak, veelal in een gecombineerde fractie met GPV en/of SGP,  als een gewild, betrouwbaar en kundig partner het college binnengehaald. Mede door deze goede ervaringen op samenwerkingsgebied ging steeds meer de wens leven om tot nauwere samenwerking te komen. Men raakte steeds meer van de noodzaak doordrongen dat een bundeling van krachten noodzakelijk was om tegenwicht te bieden aan o.a. het paarse gedachtegoed. Het bestaan van een politieke partij mag nooit gezien worden als een doel op zich, maar slechts als middel om de weg te wijzen naar het grotere doel. Het pal blijven staan voor een zorgvuldig beheer van deze aarde en voor bescherming van het leven uit eerbied voor de Schepper die ons de aarde in bruikleen gaf met alles wat daarop is.

 Henk Tamminga,